cisza przed burzą... i cisza po burzy

Nadchodzi burza. Daje do myślenia - nadchodzi fala złości i bezradności i nic nie mogę z tym zrobić. A nawet jeśli robię to czuję że wszystko wymyka mi się z rąk. To moment kiedy mam ochotę wszystko rzucić i powiedzieć: "Nie gram już! Mnie w to nie wciągajcie!". Bo niby co lepszego można zrobić z burzą niż ją przeczekać? Świat składa się z reguł i zasad. Każdy krok pociąga za sobą następny krok, każda decyzja rodzi następną decyzję. To jak taniec, w którym wszyscy poruszają się dogranym krokiem. Czasem szybciej czasem wolniej. Krok w prawo, krok w lewo, obrót i tak dalej i tak dalej... a jeśli się potkniesz nikt na ciebie nie będzie czekał. Proste i klarowne jak każda zasada. A ja właśnie odwracam się i schodzę z parkietu. Może ten taniec mi nie odpowiada? Burza jest blisko i niedługo się rozpęta... lepiej ją przeczekać. Pozwolić by emocje opadły. Poczekać na nowy układ taneczny. Tak naprawdę poczekać na cokolwiek.

... to post nie zamieszczony napisany tydzień temu. Burza nadeszła, dokonała zniszczeń, teraz czekam aż znowu wyjdzie słońca... Ogarnia mnie zniechęcenie, smutek. A przecież tak musiało być. Prawda jest taka że nigdy nie jesteśmy gotowi na to co przyjdzie choćbyśmy się nie wiem jak długo przygotowywali. Ludzie odchodzą... i nie da się ich zatrzymać. Jedyne co mogę zrobić to się z tym pogodzić...